سخنرانی غلامحسین ساعدی درباره شبه هنرمند


شنیدن صدای ساعدی آن هم وقتی که اصلا فکرش را نمیکردم بتوانم صدای او را بشنوم به اندازه ی کافی غافل گیرکننده بود تا چه برسد به موضوعی که درباره اش صحبت میکند:شبه هنرمند. آفتی که همیشه بوده و خواهد بود اما دراین میان لحن بیان و طرز نگاه به قول خودش طبیبانه ی او به موضوع نکات قابل تأملی دارد. چیزی که برای من آشنا بود این است که ساعدی را در کلام همان طور دیدم که در در لابه لای سطور نوشته هایش شناخته بودم. صریح، بی محابا در کلام و بدون هیچ تعارف یا رودربایستی در بیان. من لحن او را دوست دارم و از نوع حرف زدنش که طنزی زیرکانه را در عین خشم همراه دارد، لذت می برم. ساعدی از دردهایی می گوید که امروز هم در جامعه ماهست هر چند شکلش کمی فرق کرده باشد اما چهره های شبه هنرمند همه جا هستند. چیزی که میتوان از آن به عنوان نوعی کیج یاد کرد اما نه به تمامی کیج چون آنها (شبه هنرمندان) راه های نخبه پسندانه ی را نیز دنبال می کنند.
سخنرانی ساعدی را در کانون نویسندگان ایران در سال 56 میتوانید در اینجا بشنوید.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s