من در تقاطع اشباح (2)

                                            من در تقاطع اشباح (۲)

آدم ها و اشخاصي در ذهن ما زنده اند ونفس مي كشند . اين آدم ها خاطرات ما را مي سازند و انگار كه جزيي از ما شده اند. گذشته از افرادي كه ديده ايم وشنيده ايم آدم هايي هستند كه حيات واقعي دارند اما در دنياي ما نمي زيند . آدم هايي كه به خاطر خلاقيت ذهن پا به عرصه ي حيات گذاشته اند. كساني بيرون آمده از دل رمان ها . اينهاست ديگر اشباحي كه در اطراف ما نفس مي كشند.

                             TinyPic image  

 

                                                              شرزين

 

زن فرياد زد : چشم هايش . و دو چشم از چشم خانه ها بيرون كشيده شد . شرزين گفت : تو از واروني سپهر چشماني را بركندي كه در زنان به زيبايي نگريسته بود . او پيش ازين دندان به پتك داده از جگر نعره كشيده بود . به سخن راستي او را توبيخ كردند و به دروغي او را ستودند . شرزين جهان بي خرد را تحمل نكرد و با دو چوب دست همچون بلم راني برصحيفه ي شن آرام آرام دور شد.

                                                                                   (طومار شیخ شرزین)

                                                                زیور

                                                                                                                                       

نشسته بر تلخي خويش. دامن هايش روي زمين يله . گيسو پريشان كرده مي نالد: گلم واي … خبر كشته شدن گل محمدش را شنيده مردي كه هيچوقت عشقش را با او قسمت نكرد ولي تلخي هايش را بر شانه هايش مي گذاشت. نشسته بر اندوه خويش با گيسوان پريشان شده از ضرب چنگ دستهايش و زار مي زند بردل خويش… بر وجودي كه هيچگاه آبستن فرزندي نشد تا عشق مرد را به دست آورد.

نشسته بر خشم كور خويش و چشمه هاي اشكش سراسر خشكيده.

 

                                                                                                           (کلیدر) 

 

                                                              اسلام

 

از نگاه اسلام ماه گنديده و باد كرده از سمت پروس بالا مي آيد. صداي زنگوله شنيده مي شود . صدا از فراز بيل مي آيد و در كوچه ها چرخ مي خورد . اسلام به حلق اسب خاك پاشيد و زالوها را تاراند .

 اما روز بعد او  غريبه اي بود با سازي عجيب در شهري دور افتاده كه چيزي مي خواند. كسي زبان او را نمي فهميد.

                                                                                                    (عزاداران بیل)  

 

                                                              بنجی

 

 در كوچه ها پرسه مي زند و نمي داند اين كوچه ها ‘ كوچه هاي كودكي اش نيستند . در كوچه ها باد مي آيد و بنجي مي ترسد . دستش اما در دست خواهرش نيست خواهري كه عاشقش بود. كدي يك شب با باد رفته و بنجي در غروب هاي سرد و غمگين پاييز سرگردان دختري كه خواهرش بود از كنارمان مي گذرد و ما نمي دانيم او كسي ست كه كوچه هاي كودكي اش را گم كرده است.

                                                                                                (خشم و هیاهو)

                                                                                                                     

 

                                                               آيدين

 

آيدين را توان شكنجه ي مادر نيست پس از آن قربانگاه_ خانه مي گريزد. آيدا نيست و آيدين در زيرزمين ها قاب مي سازدو چشمش مدام به نورگير كوچكي در كف كليساست كه بعد ازظهرها چشمان زيبايي نگاهش مي كنند و همان دستها برايش روزنامه مي اندازند.

آيدين در زير زمين ها نفس مي كشد شعر شايد ديگر نگويد اما موهايش تند تند سفيد مي شوند و شايد ديگر خودش را در آينه به جا نياورد.                                                         

                                                                                              (سمفونی مردگان)

 

 

                                                              شازده

 

سر برسينه خم كرده روي تنها صندلي باقي مانده ي اجدادي نشسته است ودر سكوت به عقربه هايي مي انديشد كه در سر سراي كاخ جد بزرگ بي هيچ واهمه و وقفه اي مي چرخيدند. سل جسمش را فرسوده و زن ظريف بيرون آمده از خاطرات اجداي جانش را . اكنون در خالي مهيب خانه ي اجدادي سرفه مي كند و خون بالا مي آيد .

 پايين زير ستون هاي خانه هزارها موش ناپيدا چيزي مجهول را مي جوند.

                                                                                                (شازده احتجاب)

 

                                                               راوي

 

… برمي گرددو روي دو زانو مي نشيند و يكي يكي اشياي بي مصرف را وارسي مي كند .خنزر پنزرها دورش را گرفته اند . هيچ ارزشی ندارند كه در كارتني بچيند با اين حال آن ها روي هم تلنبار مي كند و باز تل اشيا را در جستجوي شي ايي گمشده به هم مي ريزد . دوباره از پنجره نگاه مي كند هيچكس نيست نه پير مردي ونه دختري… برمي گردد چمدانش را بر مي دارد و از در بيرون مي زند با خود مي گويد : فقط خيالي بود.

باد تندي مي وزد و پنج انگشت دست از لاي چمدان به پنج گوشه ي ناپيدا نشانه رفته.

                                                                                                       (بوف کور)

 

                                                             آمارانتا                         

                                                                                                  

عشق… تنها عشق بر او فاجعه بود. او كه نقش عاشق را نياموخته بود نتوانست در هيات معشوق تجلي كند . آن گاه پاسخ منفي به خواستگار داد . مرد گفت دوستت دارم و رفت. آمارانتا پنجه در آتش اجاق فروبرد . پس از آن هميشه سياه مي پوشد ودستش را با كهنه ي چرك آلودي مي بندد. جايي را كه عشق سوخته بود.

                                                                                              (صد سال تنهایی)

                                                                                                                          

                                                              طوبي

 

مورچه ها در كنار وگوشه ها از سر وكول هم بالا مي روند ودر گوش هم پچ پچه مي كنند واين وزوز مدام غيبت در گوش طوبا مي پيچد از وقتي كه كودكي بيش نبود تا حالا كه هفتاد ساله ست. خانه خالي ست و ويران و سوراخ ها تهديدش مي كنند .از هر گوشه اي ممكن ست چيزي حيات او را تهديد كند… طوبا ديگر فكر نمي كند … طوبا يادش رفته كه زماني متفاوت بوده…طوبا تنها چيزي را كه به خاطر دارد ترس است.

                                                                                          (طوبی و معنای شب)

                                                                                    

 

                                                           ژان والژان

 

دي شب ژان والژان شيشه ي نانوايي را شكسته بود و نان شيريني دزديده بود.

بچه سنگ را در مشت فشرد و با كينه به ويترين قنادي نگاه كرد و رديف شيريني هاي رنگارنگ در چشم هاي در خشانش خاكستري شد.

                                                                                                       (بینوایان)

                                                                                                  

با ياد واحترام به بهرام بيضايي_ محمود دولت آبادي_ غلام حسين ساعدي_ ويليام فاكنر _ عباس معروفي_ هوشنگ گلشيري_ صادق هدايت_ گابريل گارسيا ماركز _ شهرنوش پارسي پور و ويكتور هوگو كه آدم ها و اشباحشان را به ما تقديم كرده اند.

 

Advertisements

یک دیدگاه برای ”من در تقاطع اشباح (2)

  1. دورد بر شما دوست عزيز
    واقعا زيبا بود لذت بردم
    به اميد ايران زيبا
    زرتشت بيا که با تو اميد آيد
    شب نيز صداي پاي خورشيد آيد
    تاريخ اگر دوباره تکرار شود
    آدم به طواف تخت جمشيد آيد

  2. سلام
    یه بحث قدیمی: آره خب…وقتی قراره در همه کار ناتمام باشد بهتر است اصلا همه کار نکند.من رادیو دو موج مرغوب را به یک رادیوضبط دکلی که نمی شه باهاش رادیو پیام رو هم گرفت ترجیح میدم.

    اما…این ها همه از دید/قضاوت -خودخواهانه- مخاطب است. که من و تو جز آنیم. لابد اون مقاله کوندرا رو خوندی که اسمش هست:» خواننده عزیز تو در خانه خودت نیستی!»
    در واقع شاید اگر بپرسیم از همان که گفتی چقدر از زندگی و کارت لذت بردی جواب او-اگر مثبت باشد- ما را به وجوهی دیگر از این مسئله بکشاند. اینطور نیست؟

  3. اول اینکه بسیار خوشحالم که با وبلاگ نویسی پیوند هستم
    که
    در عالم هستی ونیستی
    چون خودم پویاست
    و از انتخاب پست های پر مفهوم و قابل درکت لذت می برم
    که
    هنوزم
    نهایت رسیدن به ریشه هاست

    ……..

    در مورد پست
    شک نیست که تو در مجموعه یی کالبد شدی
    که اندک جا دارند
    ما در همیم و با همیم
    چه بسا که تو گفتی و من هم اضافه میکنم
    اگر دنبال خطی هستم در مشارکت
    مثل سمفونی

    …… ولی من از 9 سالگی که پدرم فوت کرد
    شدم خودم با خودم
    عشق رفت
    من دیگه به عشق به عنوان یه علف دید ندارم
    در عشق عاشقم

    و …..اینکه اگه سراغم بیای و همراه باشی
    در ادامه ی نظری که برات گذاشتم
    میتونم برگردم
    و نظرمو برات کاملتر کنم
    اگه دنبال انگیزه هستی مثل من

    …ممنون که بسادگی برام مسائل رو می شکافی..

    تا اومدن تو

    نوازش یه قطعه از ویولن هم برام آرام بخش می تونه باشه

  4. سلام دوست عزیز
    با غزلی قدیمی به روزم که حاصل دوران تجربه است.
    با مصراع هایی طولانی و حاوی یک روایت …….
    و به هر حال این نیز یک غزل است:
    …و مردمکانِ حقير اَش
    به خونِ جاری هفت دلاور
    بر سنگ فرشِ ميدانِ آبادی
    قهقهه می زد…
    دليجان می رود آهسته و غم ناک و موزون روی سطحِ جاده ی خاکی
    و می لرزد در آن با هر تکان دل های پاک هفت مردِ ساده ی خاکی
    صدای غژّ و غژّ چرخ های چوبی و خشک اَش نمی آيد به گوش ، امّا
    به گوش اَت می رسد از زيرِ هر چرخ اَش صدای ناله ی سرداده ی خاکی………….
    .
    .
    در سحوری به انتظارم.

  5. سلام
    خسته نباشید
    تشکر به خاطر ایمیلی که نظرتان را فرستادید.
    در مورد شعر من چیزی نمی دانم اگر آن شعرها مرا جذب کردند به دلیل این بود که احساسی را در من تداعی می کند گویا تراوشات درون من باشد.
    در زمینه ی شعر زیاد مطالعه ندارم شاید از شاعر دیگری شعر بخوانم و قطعات گم شده ی بیشتری را بیابم.
    مطالب که نوشتید هر کدامشان دیدگاههای مختلف را جلوه می کنند و فهم تنوع نگرشها است که باعث می شود زندگی از رکود خارج گردد.
    برکت باشید
    اشرف

  6. ولی من دنبال یه کاسه آش داغم
    با یه قطره کشک
    اینجوری حالش بیشتر
    هم کاسه رو داری
    هم آش
    هم قطره
    هم کشک

  7. سلام. بسیار زیبا نوشتید. سپاسگزارم از اینکه با گوشه چشمی به من لطف و محبت خود را ابراز کردید. جالب آن است که ما با بعضی از این اشباح همذات پنداری میکنیم. همواره شاد و پیروز و سربلند و تندرست باشید

  8. ممنون از نگاه تحلیلگرانه تان در مورد شعرم. بیشتر زمزمه هایی است برای از پا نیفتادن. بُرشی که شما بر خانه ی اشباح اشباح سازان زده اید با هر نیتی که انجام گرفته باشد، در خواننده، تصویرهای متفاوتی ایجاد می کند. البته من معتقدم که این تصوبرها، آینه های درونی و بازسازی شده ی هر یک از این قلم به دستان شهروند جهانی هستند. ویکتورهوگو، به ژرفای جامعه ی نابرابر نقب می زند. شهرنوش پارسی پور، خودخوانی ها و خویش اندیشی های پنهان آن درونه ی ممنوعه را به تصویر می کشد. مارکز از سرزمین دو زیستانه ی خیال و واقعیت اما دست نخوردگی آن فرهنگ جادویی، پرده بر می دارد. هدایت در میان شعله های افسردگی روحی و طنز تسخر زن خویش در نوسان است. گلشیری در سکوی غرور زبان و ذهن، در باریکه ای برای خویش گام بر می دارد اما گمان دارد که در شاهراهی قدم می زند. هیچ یک از آثار عباس معروفی را نخوانده ام و در نتیجه قضاوتی ندارم. فاکنر دریچه ی کوچکی را به دنیای بزرگی می گشاید و گاه آدم را کشان کشان به دنبال خویش می برد. ساعدی در برش های کشف و شهود کلام و حوزه های معنایی اما رنگ گرفته از یک نفرت سیاسی ایدئولوژیک، با شتاب در صدد است تا عالمی از نو بسازد. دولت آبادی در آستانه ی تناسخی تو لستوی وار یا بالزاک گونه اما نه در سرزمین هوگو بلکه در کویر فارسی زبانان، در پی ثبت و ضبط تصویرهاست. کار بهرام بیضایی را نخوانده ام و قضاوتی نمی کنم. آن چه را که نوشتم اگر شما صدر در صد با آن مخالف باشید، حق را از آن شما می دانم.

  9. ای کاش می شد تصویرهای نسبتاً مشابه را از میان آثار نویسندگانی داخلی و خارجی بیرون کشید. این کار، البته کارستان است. اما بسیاری از دانشجویان دانشگاه های ما در خلال این چند دهه ، بسیاری از کارها را کرده اند. فقط کافی است که انسان به یک پایگاه الکترونیکی دسترسی داشته باشد تا بتواند از این کارها بهره برگیرد. کارهای تقی مدرسی، بهرام صادقی، منوچهر شفیانی، علی محمد افغانی و بسیاری دیگر در مقوله ی چنین مقایسه هایی می گنجند. اما این ای کاش من بدان معنا نیست که تلاش شما را ندیده بگیرم. هر قدمی که در جهت گشایش های ذهنی برداشته شود، حضور انسان را بر گستره ی خاک، ابدی تر می کند.


  10. دمادم ممنون از اینکه پیگیر هستی و پویا
    انگار همه چی خط خطیه
    و روشن
    بسیار خوب فندق هارو در هاون می شکنی
    با پوست و مغز و چقدر قابل هضم
    پس به یکی از شعرام دعوتت میکنم

    ……

    در بلندی های بادگیر
    صدا میخزد
    لابلای سنگ ها تنها سایه می گرید و بس
    اشک می شکفد و
    باد می جوید گوشه یی را
    برای پناه
    خانه ها بی چراغ
    با در بسته اند
    و زمزمه آوای ست پرندگان در دل آشیانه
    خیال میکشد نقاشی ذهن را در پس عبور
    آنچنانکه مرداب در جنگل نمی شناسد خود را
    احساس هم در باغی با برگ می پرد
    تا با میوه ها هجوم را مزه کند
    و
    واژه ها که تا ابد بیدار چون من
    بفکر تولد

    ………

    ممنون

  11. بسیار محبت کردی سر زدی و نوشتی محبو به ی عزیز…
    خب پست عوض کردنت نشان از این دارد که همه چیز سر جای خودش است امیدوارم سر زنده و شاداب باشی همیشه وپر کاردوست خوب من

  12. سلام چطوری خاله
    آره یادمه فیلمه رو خیلی ناراحت کننده و جالب بود شمام وبلاگت خوب راه افتاده
    منم الان دارم درستش میکنم ایشالله راه میافته ممنون که سرزدی خاله جان
    بای تا های

  13. فکر می کنم اگه کم کم می نوشتی اینا رو بهتر بود. قوتشون کم شده کنار هم. باید یکی رو که میخونی صبر کنی، بعد اون یکی رو بخونی. من تا ته خوندم، حروم شدند.

  14. سلام محبوبه…

    به زودی پستت رو کامل می خونم . الان نصفه شو خووندم.

    واقعا خیلی خوبه که اینطوری مخاطب رو دعوت به خووندن داستانهای ایرانی می کنی.

    در مورد به نام پدر هم باید بگم .
    که این یه خاطره واقعی بود و داستان نبود . بخاطر همین نما ها بیشتر از این نمی شد

    ولی قبول دارم که چون دامنه لغاتم پایینه ارززیادی از نظر بلاغت کلام نداره

  15. محبوبه ی عزیز!
    من در کار های تازه ام که در هواخوری هست ، پایان سطر نویسی و تقدم وتاخر گزاره ها را آشکار کرده ام و اگر می بینی این شعر ها از مرز شعر گذشته اند و گرافیک ، خط ، نقاشی و… را هم چون موتیف های متنی به کار انداخته اند ، حاصل مرز شکنی چشم های امروز من در این دنیای کهنه ی بی پایان است لابد. چه عیبی دارد ؟
    …….
    یقه گیری فکر
    به قلاب افتادن نگاه
    ..
    ..
    ..
    حراج فلسفه … فی چند؟!

  16. وقتی تاریکی هست؛ یعنی هیچ نوری نیست و هیچ چیز نمی بینی. خود را نیز…

    مرسی که سر زدی.
    من به روزم…
    یه سر به این مخروبه هم بزن.
    عزیز منظور از خواب خرماها دروغی بود که توی شعر به دلم می گفتم یعنی اینکه اگر بخوابی شاید خواب های شیرینی ببینی برخلاف اوقات الان که برات سخت می گذره.
    البته انتخاب این ترکیب به همون دلیل هم هست که شما رو جذب کنه تا بقیه شعر رو بخونین خوب این یه ترفنده به نظرم.
    فکر کنم خواب خرما رنگ قهوه ای داشته باشه شایدم خرمایی.

  17. محبوبه جان
    سلام
    و روزگاری خوش برای تو
    اینبار با گل اومدم تا جواب اومدناتو اینجوری جبران کنم
    ..
    روحی با عظمت اشباح
    و دلی به اندازه ی دل

    دوست و سبک کارت
    پر از عشق و مرامه و معرفت

    که در کل جعبه یی ست
    از نگاه زیبای تو

    ممنونم که سنگ تمامی برای زندگیت و اندیشه هات
    ممنون که همراهی و یار


    مواظب خودت باش
    ارزش ها رو از طرف من
    به بزرگی خودت قبول کن

    تا بعد

    …..

  18. برای تو
    محبوبه دمادم

    از کوچه یی می گشتم
    قلوه سنگی خندید
    نگاه و تفکر
    بی نظر قدم زنان راه ادامه دادم
    دور دور دورتر
    و به شاخه ها رسیدم
    سبز و پر برگ
    آغوششان آنچنان پر هوس تا ریشه های باد
    به ظرافت گذشتم
    چون بی جا بودم و
    تا برکه های اندیشه های خنکم
    تنها فکر چوبیم را
    در چمدان به یاد داشتم

    ممنون از تو
    و نوشته هات که با من هوای دیگری دارند
    وقت پر ارزش ترین هدیه ی ست
    که می توان داد به کسی
    و
    عاشقانه در اشباح بودن
    بهترین تفسیرهاست

    میدونم که راه رو بلدی
    من هم فانوس به دست در انتظار

    فقط نباید از تاریکی ترسید

    …….

    اگر به مانعی برخوردی

    مثل من بپر

  19. سلام
    ممنون از حضور گرمتون
    وبلاگ پر محتوایی دارین
    به این حسن سلیقه تبریک می گم
    من نیز شما رو لینک کردم
    به امید همکاری بیشتر

  20. همیشه باد از سمتی که انتظارش را نداشتم وزید و آن چه قرار بود از کوه استوارتر باشد را از جا کند . بادهای موهوم هزار ساله که بی خبر می آیند و بی پرسشی می روند. شنیدم کسی گفت تلخ. می گویم زهرمار. من زهرمار می شوم به حلق خودم و نفرینم را روانه ی آن بی نشان لندهور بی دروپیکر می کنم. کجاست آتش دوزخ که من در میانش چون ابراهیم بنشینم و خدا را که دارد به خود می پیچد تماشا کنم. بگویید آتش بیاورند تا در میانش بنشینم…

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s