دشت وسیع

خواب می بینم در جاده ای با چشم انداز وسیع موتور سیکلت می رانم. اطرافم را دشت های پهناور نیمه خشکی گرفته است که تا چشم کار می کند گسترش یافته و جاده باز باز. بی هیچ کوه یا گردنه ای. آسفالت را هم به خاطر دارم که جا به جا فرو رفتگی های و برآمدگی هایی دارد اما من خوشحالم و خودم را از زاویه ای می بینم که دارم دور می شوم اما ناگهان به یاد می آورم که من از دشت های خشک رفته ام. حالا در سرزمین سبز شمال زندگی می کنم که چشم اندازش اگر چه زیباست اما وسیع نیست. در هر جاده ای کوهی است که قامت به سبزنا اراسته است و هر راهی پیچشی را در خود نهان دارد پشت کوه یا گردنه ای که نمی دانی به کجا می رسد . اندوهگنانه فکر میکنم که من که دیگر اینجاها را نخواهم دید . من که از ازین چشم اندازهای باز رفته ام، من که اجازه ی راندن موتور سیکلت ندارم. هزار اما در ذهنم خوابی ام رژه می روند و من بی هیچ سرخوشی از خوابی بیدار می شوم که همان جا اندوهش را دریافته بودم و نگذاشت حداقل در رویا طعم چنان ازادیی را بچشم.
فکر می کنم من کجا بودم؟ من کجا هستم؟ به کجا می رفتم؟ از کجا می آمدم؟ از کجا آمده ام و به کجا می روم؟ هنوز در فکر آن جاده ی گسترده هستم.